GÜNLÜĞÜMDEN : KAYBOLDUM Beni Buradan Kurtarın! | Beni Kore'ye gönderin! | Kazakistan ALMATI MACERASI
Otobüse binip gitmek istediğim yeri söylüyorum ki yakından geçerse söylesin, ineyim. Gideceğim yerlerin ingilizce, kazakça yazım ve telaffuzlarını öğrenmiştim; görüntülerini ve haritalardaki yerlerini telefona çekmiştim ki işimi şansa bırakmadan bir şekilde rahatça oraya ulaşabileyim. Hatta otobüs hattını, durakları bile iyice incelemiştim ne olur ne olmaz diye . Günlüğümün bir önceki sayfasını okumadıysan BURAYA TIKLAYABİLİRSİN. ( Hattım ve internetim çalışmadığı için bu bilgileri önceden hazırlamam gerekiyordu.) Fakat adamlar anlamadı. Şoför telefondaki haritaya falan bakıyor, yok anlamıyor. Yolculara birşey dedi, bi kıza soru sordu heralde yardım et gibisinden ama kız hiç oralı olmadı. 30 dakik a falan geçti. Şoför, in in burada çabuk yapıyor. Buradan yürüyeceksin diyor. İndim. Çare yok, dediği yöne yürüyeceğim. Yoldan geçenlere soru sorabilir miyim diyorum; ya görmezden geliyorlar ya gözlerini belertip soğuk bakışlar atıp gidiyorlar. Hele ki iki kız öyle bakış attıktan son...